Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji wspólnie z Państwową Strażą Pożarną wystartowało z kampanią "Stop Pożarom Traw". Wraz z nadejściem pierwszych oznak wiosny wzrasta liczba niebezpieczeństw związanych z wypalaniem łąk. Skutki tych pożarów bywają bardzo często tragiczne a straty ogromne. Ludzie często bywają ofiarami, które nie zdążą uciec przed szalejącym żywiołem.

Przełom zimy i wiosny to okres, w którym wyraźnie wzrasta liczba pożarów traw na łąkach i nieużytkach rolnych. Spowodowane jest to wypalaniem suchych traw i pozostałości roślinnych. Obszary zeszłorocznej wysuszonej roślinności są doskonałym materiałem palnym, co w połączeniu z nieodpowiedzialnością ludzi skutkuje gwałtownym wzrostem pożarów. Za większość pożarów traw odpowiedzialny jest człowiek.

Wypalanie traw jest niszczycielskie, niebezpieczne i prawnie zabronione. Pamiętajmy, że wypalenie wierzchniej, najżyźniejszej próchniczej warstwy gleby pociąga za sobą obniżenie jej wartości użytkowej nawet na kilka lat. Zahamowane zostają naturalne procesy rozkładu pozostałości roślinnych, dzięki którym tworzy się urodzajna warstwa gleby.

W ramach kampanii, uruchomiono stronę internetową www.stoppozaromtraw.pl, gdzie można się zapoznać z ciekawymi materiałami na ten temat.

W 2018 r. w całym kraju odnotowano 149 434. pożarów, wśród których 48 767 pożary to pożary traw na łąkach i nieużytkach rolnych. Było to ok 33% wszystkich pożarów w Polsce. Najwięcej pożarów traw odnotowano w marcu i kwietniu: łącznie 25 345, co stanowiło 51% wszystkich pożarów traw w całym 2018 roku.

W ramach kampanii „STOP pożarom traw” została również uruchomiona strona internetowa gdzie można znaleźć wszystkie informacje o akcji oraz pobrać materiały informacyjno-edukacyjne.

 

Oficjalna strona kampanii: www.stoppozaromtraw.pl   

Facebook: facebook.com/stoppozaromtraw

Twitter:twitter.com/stoppozaromtraw

 

PRZEPISY PRAWNE O ZAKAZIE WYPALANIA TRAW, LASÓW, ŁĄK I POZOSTAŁOŚCI ROŚLINNYCH

Wypalanie traw jest niebezpieczne, ale też niedozwolone!

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.)

Art. 15. 1. W parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się:

10) palenia ognisk i wyrobów tytoniowych oraz używania źródeł światła o otwartym płomieniu, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody - przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

Art. 124. Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów.

Art. 131. Kto:

12) wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary - podlega karze aresztu albo grzywny.

Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2129 ze zm.)

Art. 30. 3. W lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:

1) rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego;

2) korzystania z otwartego płomienia;

3) wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych.

 

4. Przepisy ust. 3 nie dotyczą działań i czynności związanych z gospodarką leśną pod warunkiem, że czynności te nie stanowią zagrożenia pożarowego.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719)

§ 40. 1. W lasach i na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od granicy lasów nie jest dopuszczalne wykonywanie czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo pożaru, w szczególności:

1) rozniecanie ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lub zarządcę lasu;

2) palenie tytoniu, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi.

2. Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy czynności związanych z gospodarką leśną oraz wykonywaniem robót budowlanych i eksploatacji kopalni w porozumieniu z właścicielem lub zarządcą lasu.

§ 43. Wypalanie słomy i pozostałości roślinnych na polach jest zabronione.

USTAWA z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń

(t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 618 ze zm.)

Art. 82.

§ 1. Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, polegających na:

1) niedozwolonym używaniu otwartego ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych czynników mogących zainicjować zapłon materiałów palnych - podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 3. Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi do tego celu albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi - podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 4. Kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania - podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 5. Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem - podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 6. Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach, w których istnieje prawdopodobieństwo wzniecenia przez niego pożaru - podlega karze grzywny albo karze nagany.

Art. 24.

§ 1. Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5.000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny nie byłoby celowe.

§ 3. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Art. 156.

§ 1. Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym niszczy zasiewy, sadzonki lub trawę - podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny

(t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 ze zm.)

Art. 163.

§ 1. Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać:

1) pożaru - podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie - podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca - podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 4. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca - podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 164.

§ 1. Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia określonego w art. 163 § 1 - podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie - podlega karze pozbawienia wolności do lat 3

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

(Dz. U. z 2004 r. Nr 73, poz. 657 ze zm.)

§ 3. Działalność rolnicza jest prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE, jeżeli w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymagania w zakresie:

5) gospodarki na użytkach zielonych,

6) utrzymywania czystości i porządku w gospodarstwie rolnym,

7) ochrony siedlisk przyrodniczych,

8) ochrony gleb,

- określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Załącznik nr 1

WYMAGANIA PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ ZGODNIE Z ZASADAMI ZWYKŁEJ DOBREJ PRAKTYKI ROLNICZEJ

Przestrzeganie zakazu wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin.

Przestrzeganie wymogów obowiązujących na obszarach objętych ochroną prawną zgodnie z przepisami o ochronie przyrody.

Przestrzeganie zakazu wypalania ściernisk, słomy oraz resztek pożniwnych.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI

z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, oraz zawartości planu tego działania

(Dz. U. z 2010 r. Nr 39, poz. 210)

§ 2. Plan działania "wspieranie przedsięwzięć rolno-środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt", zwany dalej "planem działalności rolnośrodowiskowej", zawiera następujące informacje ogólne:

10) charakterystykę gospodarstwa rolnego z uwzględnieniem:

c) stosowania zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia.

ZAŁĄCZNIK Nr 4

CHARAKTERYSTYKA GOSPODARSTWA ROLNEGO POD WZGLĘDEM STOSOWANIA ZASAD ZWYKŁEJ DOBREJ PRAKTYKI ROLNICZEJ

7. Ocena gospodarowania na użytkach zielonych:

1) czy przestrzegany jest zakaz wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin? Tak/nie

9. Ochrona siedlisk przyrodniczych:

1) czy gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym ochroną prawną? Tak/nie

2) jeżeli tak, to czy w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymogi obowiązujące na obszarach objętych ochroną, zgodnie z przepisami o ochronie przyrody? Tak/nie

10. Ocena ochrony gleb:

1) czy przestrzegany jest zakaz wypalania ściernisk, słomy oraz resztek pożniwnych? Tak/nie